مقدمه: پارگی زودرس پرده های جنینی در20-10 % بارداری ها اتفاق می افتد و عامل40.30 % زایمان قبل از موعد می باشد. ویتامین ث در متابولیسم کلاژن پرده های جنینی نقش مهمی داشته و باعث افزایش مقاومت پرده های جنینی می شود. هدف از این مطالعه بررسی ارتباط مصرف ویتامین ث با پارگی زودرس پرده های جنینی و زایمان قبل از موعد می باشد.روش کار: این مطالعه کارآزمایی بالینی از دی ماه 1384 تا تیر ماه 1385 بر زنان باردار مراجعه کننده به درمانگاه های بارداری بیمارستانهای حافظ و شوشتری وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شیراز انجام گردید. 117 زن باردار، سن حاملگی و20 هفته واجد شرایط به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند و از هفته 20 تا 36 بارداری هر 4 هفته از نظر واژینوز باکتریال ارزیابی شدند. به گروه آزمایش روزانه یک قرص جویدنی 100 میلی گرمی ویتامین ث داده شد. مشخصات فردی، نتایج زایمان و اطلاعات در پرسشنامه جمع آوری شد و از نرم افزار SPSS و آمار توصیفی و جداول توزیع فراوانی برای تجزیه آنها استفاده گردید و دو گروه از نظر پارگی زودرس پرده های جنینی و زمان زایمان با هم مقایسه شدند.نتایج: از 117 خانم باردار، 57 نفر درگروه آزمایش و 60 نفر در گروه کنترل قرار گرفتند که 5 نفر درگروه آزمایش (8.77%) و 22 نفر در گروه کنترل (36.67%) به علت پارگی زودرس پرده های جنینی زایمان کردند (p<0.001). 4 نفر در گروه آزمایش (7.41%) و 18 نفر در گروه کنترل (32.08%) زایمان ترم با پارگی زودرس پرده های جنینی داشتند (p=0.001) نفر در گروه آزمایش (%33.30) و 4 نفر در گروه کنترل (%57.10) به علت پارگی زودرس پرده های جنینی زایمان قبل از موعد داشتند .(p>0.5)نتیجه گیری: مصرف مکمل ویتامین ث، بعد از هفته 20 بارداری از پارگی زودرس پرده های جنینی پیشگیری می کند.

زمینه و هدف: مطالعات نشان داده است که شاید وجود ترکیباتی در کانال زایمان و پرده های جنینی وجود دارد که مانع از آلودگی رحم و جنین به باکتری ها می گردد. مطالعه ی حاضر با هدف ارزیابی خاصیت ضد باکتریایی پرده های جنینی انسان در محیط آزمایشگاهی انجام شد.روش تحقیق: در این مطالعه از پرده های جنینی 24 زن باردار سالم استفاده شد. پس از کشت سفره ای هفت سوش باکتریایی، قطعاتی از غشای آمنیوتیک و نیز غشای کوریوآمنیوتیک بر روی محیط کشت قرار گرفت. از دیسک های آنتی بیوگرام و بافت بند ناف به عنوان کنترل مثبت و منفی استفاده گردید و تشکیل هاله ی عدم رشد در اطراف هر غشا بررسی شد.یافته ها: اثرات ضد باکتریایی در اطراف غشاهای آمنیوتیک و کوریوآمنیوتیک برای برخی از سویه ها مشاهده شد، در حالی که در موارد متعددی مقاومت آنتی بیوتیکی برای همان سویه ها یافت گردید. بیشترین اثر ضد باکتریایی بر روی سویه های استرپتوکوکوس پیوژنز، استافیلوکوکوس اورئوس و باسیلوس سرئوس یافت شد. میانگین قطر هاله ممانعت از رشد برای باکتری های استرپتوکوکوس پیوژنز و استافیلوکوکوس اورئوس در اطراف غشای کوریوآمنیوتیک بسیار بیشتر از اندازه آن برای همین باکتری ها در اطراف غشای آمنیوتیک بود. آنالیز آماری با استفاده از آزمون T-test این اختلاف را معنی دار نشان داد (P≤0.005).نتیجه گیری: این مطالعه خاصیت ضد باکتریایی پرده های جنینی را تایید می کند. بنابراین، ایده به کارگیری پرده های جنینی به عنوان یک مکمل ارزشمند ترکیبات آنتی بیوتیکی به منظور تسریع درمان عفونت های بالینی و نیز زخم های عفونی مطرح می گردد.

مقدمه: پارگی زودرس پرده های جنینی نه تنها مشکل بزرگی از نظر پزشکی، بلکه مشکل اجتماعی و اقتصادی نیز می باشد. بر اساس نتایج برخی مطالعات، کمبود ویتامین D در طی بارداری و در حین زایمان با مکانسیم ایجاد التهاب در جفت ممکن است در پارگی زودرس پرده های جنینی نقش داشته باشد. با توجه به شیوع بالای کمبود ویتامین D در بارداری و عدم آگاهی از عوامل قطعی مساعدکننده پارگی زودرس پرده های جنینی، مطالعه حاضر با هدف بررسی ارتباط سطح ویتامین D مادر با پارگی زودرس پرده های جنینی انجام شد. روش کار: این مطالعه مورد-شاهدی در سال 1397 بر روی 200 زن باردار با سن حاملگی 41-28 هفته مراجعه کننده به مرکز بیمارستان علوی اردبیل انجام شد. 100 زن باردار مبتلا به پارگی زودرس پرده جنینی به عنوان گروه مورد و 100 زن باردار بدون پارگی پرده جنینی به عنوان گروه شاهد انتخاب شدند. از افراد هر دو گروه نمونه خون جهت اندازه گیری سطح سرمی 25 هیدروکسی ویتامین D3 گرفته شد. اطلاعات دموگرافیک، داده های آزمایشگاهی، شرح حال و نوع زایمان مادران جمع آوری شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه 20) و آزمون های کای اسکویر و تی تست انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنی دار در نظر گرفته شد. یافته ها: سطح سرمی ویتامین D در گروه مورد 87/11± 73/22 نانومول بر لیتر و در گروه شاهد 48/12± 16/25 نانومول بر لیتر بود که این تفاوت در دو گروه از نظر آماری معنی دار نبود (09/0=p). نتیجه گیری: بین سطح ویتامین D مادر با پارگی زودرس پرده های جنینی ارتباطی وجود ندارد. برای بررسی ارتباط بین سطح ویتامین D مادر و وقوع پارگی زودرس پرده های جنینی، انجام تحقیقات بیشتر با تعداد نمونه بزرگ تر و کنترل کامل عوامل مداخله گر ضروری است.

اثر جداسازی پرده های جنینی در جلوگیری از حاملگی های دیررس بر روی 212 خانم حامله واجد شرایط با سن حاملگی 41-39 هفته طی یک کارآزمایی بالینی تصادفی و کنترل دار بررسی شد. برای همه بیماران دوبار معاینه به فاصله یک هفته در نظر گرفته شد. پس از توجیه وکسب رضایت بیماران، در گروه مورد (112 نفر) در هر معاینه پس از تعیین ضریب بیشاپ، جداسازی پرده ها صورت گرفت و در گروه شاهد (100 نفر) تنها ضریب بیشاپ تعیین شد. میانگین سن حاملگی در گروه مورد و شاهد به ترتیب 3.1±274.1 و 4.2±273.7 روز و بدون اختلاف برجسته آماری بود. در اولین معاینه، ضریب بیشاپ در دو گروه با آزمون آماری اختلاف معنی داری نداشت. پس از اولین معاینه 46.4% (52 نفر) از گروه مورد و 7% (7 نفر) از گروه شاهد زایمان نمودند (P<0.001، CI=3.69-11.9، RR=6.3, 95%). دومین معاینه، اختلاف آماری برجسته ای را از نظر ضریب بیشاپ در دو گروه نشان داد (P=0.001) با محاسبه خطر نسبی مشخص شد در معاینه دوم احتمال مشاهده ضریب بیشاپ 6> در گروه مورد 2.4 برابر گروه شاهد است (CI=1.6-3.7، RR=2.4, 95%). میانگین فاصله زمانی بین اولین معاینه تا شروع دردهای زایمانی به طور معنی دار در گروه مورد کوتاهتر از گروه شاهد بود. (3.1±3.2 روز در برابر 3.8±6.7 روز) (P<0.001) و 5 نفر (4.5%) از گروه مورد و 18 (18%) از گروه شاهد از طریق اینداکشن در سن حاملگی 41> هفته زایمان کردند که این اختلاف از نظر آماری معنی دار بود. (P=0.0004، CI=0.1-0.6 RR=0.25, 95%) کاهش حرکت جنین، پارگی زودرس کیسه آب و آلودگی مایع به مکونیوم در گروه شاهد فراوانی بیشتری داشت (P<0.05). نوع زایمان، تب حین زایمان، وزن هنگام تولد نوزاد و ضریب آپگار دقایق اول و پنجم در دو گروه مشابه و بدون اختلاف معنی دار آماری بود. میانگین مدت ایندکشن در گروه مورد نسبت به گروه شاهد کمتر بود (6.4 ساعت در مقابل 7.9 ساعت) و 100% موارد ایندکشن در گروه مورد موفق بود درحالی که میزان موفقیت درگروه شاهد 77.8% بود. اما اختلافهای مذکور بین دو گروه از نظر آماری معنی دار نبود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

1زمینه و هدف: باتوجه به بار ناشی از عوارض پارگی زودرس پرده های جنینی بر زنان باردار و نظام سلامت و همچنین نبود مطالعات کافی پیرامون این موضوع، هدف از انجام این مطالعه تعیین عوامل خطر مرتبط با PROM و PPROM است. روش بررسی: در این مطالعه گذشته نگر مورد-شاهدی، اطلاعات 90 نفر از بیماران با PROM یا PPROM که به بخش زنان بیمارستان فیروزآبادی که از فروردین 1398 تا شهریور 1400  مراجعه کردند (گروه مورد)، جمع آوری شده و سپس تحت بررسی و مقایسه با 90 نفر اززنان که بدون این عارضه بودند (گروه شاهد)، قرار گرفتند. یافته ها: سن مادران و میانگین وزنی آنها در گروه بیمار به طور معناداری از لحاظ آماری پایین تر از گروه شاهد بود (به ترتیب 02/0P= و 001/0P=). بین دو گروه از نظر سابقه PROM و PPROM اختلاف آماری معنادار وجود داشت (001/0P>). همچنین مصرف سیگار و قلیان به طور معناداری در گروه بیمار بیشتر از گروه شاهد (به ترتیب 04/0P= و 008/0P=) بود. سابقه عفونت ادراری در بارداری و کوریوامینوتیت نیز در بیماران به طور معناداری بالاتر از گروه شاهد بود (001/0P>). نتیجه گیری: یافته های مطالعه حاضر نشان داد که سن کمتر مادر، سابقه PROM و PPROM، وزن کمتر مادر، سن بارداری کمتر، سابقه دیابت بارداری، سابقه خونریزی سه ماه اول، سابقه مصرف سیگار و قلیان، ترشحات غیرطبیعی واژن و عفونت ادراری به طور معناداری از لحاظ آماری در گروه PROM و PPROM بیشتر است.

زمینه و هدف: پارگی زودرس پرده های جنینی، یکی از علت های عمده زایمان زودرس و ناتوانایی های پره ناتال است. با توجه به اهمیت این عارضه و عدم وجود عوامل قطعی مساعدکننده آن، این پژوهش با هدف بررسی ارتباط بین PROM و سطح سرب خون مادران در نیمه اول بارداری انجام شده است.مواد و روش ها: این مطالعه طولی، درسال های 1389 - 90 بر روی 1100 مادر باردار در سن حاملگی 20-14 هفته در درمانگاه های بیمارستان های آموزشی دانشگاه های تهران انجام شده است. از واحدهای پژوهشی مورد مطالعه، نمونه خون جهت سنجش سرب اخذ و پرسش نامه دموگرافیک و بارداری تکمیل گردیده است. تجزیه و تحلیل داده ها، با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 16 و آزمون های آماری کای دو، تی مستقل، من ویتنی و رگرسیون لجستیک با سطح معناداری کمتر از 0.05 انجام یافته است.یافته ها: میانگین سن مادران 4.3±26.7 سال، میانگین سطح سرب خون مادران 4.7±4.9 mg/dl و وقوع پارگی زودرس پرده های جنینی 6.8% گزارش گردیده است. جهت بررسی ارتباط PROM با سطح سرب خون مادر، از آزمون آماری تی مستقل استفاده شده که ارتباط معنادار آماری میان میانگین لگاریتم سطح سرب خون در دو گروه با PROM و بدون PROM مشاهده ن گردیده است (P=0.8). همچنین جهت بررسی ارتباط بین PROM و سطح سرب خون بالا (بیش از 10 mg/dl) با استفاده از آزمون آماری کای دو، ارتباط معنادار آماری مشاهده نشده است (P=0.8).نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داده که بین سطح سرب خون مادران در نیمه اول بارداری، با پارگی زودرس پرده های جنینی ارتباطی وجود ندارد.

مقدمه: لیومیوم های رحمی، شایع ترین تومور خوش خیم رحمی در زنان می باشد که تقریباً در 40-20% زنان سنین باروری مشاهده می شود. بارداری در زنان مبتلا به لیومیوم رحمی، حاملگی پرخطر محسوب می شود که منجر به عوارض زیادی می شود. مطالعه حاضر با هدف بررسی ارتباط لیومیوم رحمی با پارگی زودرس پرده های جنینی در زنان باردار انجام شد. روش کار: این مطالعه توصیفی-تحلیلی از فروردین 1394 تا اسفند 1395 بر روی 500 زن باردار که به بیمارستان علی ابن ابیطالب زاهدان مراجعه کردند، انجام گرفت. زنان باردار واجد شرایط، بر اساس ابتلاء به لیومیوم رحمی که در سونوگرافی اوایل بارداری تشخیص داده شده بود، به دو گروه دارای میوم و بدون میوم تقسیم شدند. دو گروه از نظر تعداد، اندازه و محل میوم ها بررسی شدند. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه 21) و آزمون های توصیفی و کای اسکوئر انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنی دار در نظر گرفته شد. یافته ها: در این مطالعه از 500 زن بارداری که وارد مطالعه شدند، 93 نفر (6/18%) دارای لیومیوم رحمی و 407 نفر (4/81%) بدون لیومیوم رحمی بودند. شیوع پارگی زودرس پرده های جنینی در گروه دارای لیومیوم رحمی 24 نفر (80/25%) و در گروه بدون لیومیوم رحمی 38 نفر (33/9%) بود. بین پارگی زودرس پرده های جنینی با تعداد و محل لیومیوم رحمی در زنان باردار ارتباط آماری معناداری وجود داشت (001/0p<). نتیجه گیری: بین پارگی زودرس پرده های جنینی با لیومیوم رحمی (تعداد، اندازه و محل) ارتباط آماری معناداری وجود دارد. پارگی زودرس پرده های جنینی بیشتر در میوم های اینترامورال رحمی و با اندازه بزرگ تر از 5 سانتی متر بود.

مقدمه: پارگی زودرس پیش از موعد پرده های جنینی، به عنوان پارگی قبل از شروع انقباض منظم رحم پیش از هفته 37 بارداری تعریف شده است و نشان دهنده یک مشکل جدی پری ناتال می باشد. مطالعه حاضر با هدف بررسی شیوع کلونیزاسیون دهانه رحم توسط مایکوپلاسما هومینیس در بیماران مبتلا به پارگی زودرس نارس پرده های جنینی انجام شد. روش کار: این مطالعه موردی شاهدی در سال 97-1396 بر روی 160 زن باردار، در هفته 37-25 بارداری و مبتلا به پارگی زودرس پیش از موعد غشاهای جنینی در مرکز آموزشی درمانی علوی اردبیل انجام گرفت. گروه شاهد نیز شامل 160 زن باردار با حاملگی طبیعی بدون پارگی زودرس غشاهای جنینی بودند. ابتدا سواپ سرویکال برای مایکوپلاسما هومینیس به دست آمد و توسط واکنش زنجیره ای پلیمر ارزیابی شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماریSPSS (نسخه 20) و آزمون های تی تست، کای دو و من ویتنی انجام گرفت. میزان p کمتر از 05/0 معنی دار در نظر گرفته شد. یافته ها: مایکوپلاسما هومینیس در 28 بیمار (5/17%) از گروه مورد تشخیص داده شد. در گروه شاهد مایکوپلاسما هومینیس در 10 زن باردار (6/6%) تشخیص داده شد. بر اساس نتایج آزمون نسبت شانس، نسبت شانس عفونت مایکوپلاسما هومینیس در بیماران مبتلا به پارگی زودرس پیش از موعد پرده های جنینی، 18/3 برابر بیشتر از زنان باردار بدون پارگی زودرس پیش از موعد غشاهای جنینی بود (8/6-4/1: CI 95%، 18/3=OR) و احتمال ایجاد سندرم دیسترس تنفسی در نوزادان مادران مبتلا به پارگی زودرس پیش از موعد غشاهای جنینی، 71/3 برابر بیشتر از زنان باردار فاقد پارگی زودرس پیش از موعد غشاهای جنینی بود (12/7-93/1: CI 95%، 71/3=OR). نتیجه گیری: بین آلودگی دهانه رحم با مایکوپلاسما هومینیس و پارگی زودرس غشاهای جنینی ارتباط معنی داری وجود دارد.

سابقه و هدف: با توجه به شیوع و عوارض پارگی زودرس پرده های جنینی (PROM) و اهمیت تشخیص درست و به موقع آن و میزان بالای مثبت و منفی کاذب روش های تشخیصی موجود، این تحقیق با هدف تعیین اعتبار سنجش HCG ترشحات سرویکوواژینال جهت تشخیص PROM در زنان باردار مراجعه کننده به بیمارستان ولی عصر (عج) شهرستان زنجان در سال 1385 انجام گرفت.روش بررسی: تحقیق به روش کارآزمائی بالینی و از نوع تشخیصی روی 86 خانم باردار مراجعه کننده به اورژانس مامایی و درمانگاه پری ناتال بیمارستان ولیعصر (عج) شهرستان زنجان انجام گرفت. نمونه ها در دو گروه 43 نفری پارگی قطعی پرده های جنینی [دید مستقیم با اسپاکولوم (+)، آزمون فرن(+) و آزمون نیترازین (+)] و گروه کنترل یا پرده های جنینی سالم [دید مستقیم با اسپاکولوم (-)، آزمون فرن (-) و آزمون نیترازین (-)] که از نظر هفته حاملگی همسان شده بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. نمونه سرویکوواژینال از طریق شستشوی فورنیکس خلفی با 5 سی سی نرمال سالین و آسپیره کردن آن حاصل شد و با روش ELISA مورد بررسی قرار گرفت. سطح آستانه ای با استفاده از منحنی  ROC (Receiver operating characteristic curve) تعیین و قدرت تشخیصی این روش شامل حساسیت، ویژگی، صحت، ارزش پیشگویی مثبت و منفی در تشخیص پارگی زودرس پرده های جنینی تعیین گردید. یافته ها: حد آستانه ای مناسب جهت سنجش کمی HCG ترشحات سرویکوواژینال جهت تشخیص PROM 22 میلی واحد در میلی لیتر بدست آمد و بر این اساس حساسیت این تست در تشخیص پارگی زودرس پرده های جنینی 3/95درصد، ویژگی آن7/97 درصد، ارزش پیشگویی مثبت آن 6/97 درصد، ارزش پیشگویی منفی آن 5/95 درصد و صحت آن 5/96 درصد بود.نتیجه گیری: قدرت تشخیصی سنجش کمی HCG ترشحات سرویکوواژینال به روش ELISA جهت تشخیص PROM در حد قابل قبولی می باشد.